Onderaan deze blog betuig ik mijn volle steun aan CO2-neutraal reizen, Artikel 27 en Berenhuis, Dorpsraad (Heusden-Zolder)

donderdag 27 april 2017

Van Flagstaff tot aan de ingang van het park Grand Canyon


Van Flagstaff tot aan de poort van het Park Grand Canyon: 96 km fietsen en 19 km met een pick-up wegens te zwaar (tegenwind!)

Armoede en verdriet samen op straat:

Dit  zijn de Rocky Mountains:


Ski-oord, langlaufen...


Flagstaff ligt op 6900 feet (2070m) dus de eerste uren waren zwaar. Stijgen tot 2414 m in erg winderig weer, vooral in mijn nadeel:

Dit was mooi onderweg. Midden in deze woeste streek lag dit kapelletje:



In droge periodes zijn hier regelmatig branden maar je ziet hoe de bomen zich herstellen en doorgroeien:

Dit was echt een ellendig stuk met strakke tegenwind wat het loodzwaar maakte. Een man met een pick-up stopte spontaan en bood me een lift tot het volgende kruispunt (19km). Ik aarzelde maar gaf toch toe anders zou deze dag te zwaar zijn geweest:

Bij een tussenstop zag ik deze toffe man met zijn onafscheidelijke hond:

Mooi gemaakt uit metaal:

De voorbode voor de Grand Canyon:

Bezoek park met een bergachtig kleurrijk woestijnlandschap en 270 miljoen jaar oude bomen die "gekristalliseerd" zijn, zware wind, jeugdherberg Flagstaff

Chambers - Holbrook: 112 km met op het einde weer zware wind tegen (2,5u pushing against the wind).

Deze jonge mensen wandelen maanden aan een stuk door de VS met een karretje.Je moet het maar doen!

Op opgenomen interview over hun leven, hun visies, hun plannen...
video

Crazy om zo te fietsen, een beetje wel:

Maar nog niet dood:

Ingang van dit prachtige park:

Dit fijn Nederlands koppel, Marja en Henk maken een wereldtrip op de fiets: henk-marja.reislogger.nl:

De volgende beelden en video's spreken voor zich zelf, prachtig om door te fietsen:
video




video

video





video



Handen wassen met zand?

Dit park heet niet voor niets "Petrified Forest National Park". 270 miljoen jaar geleden verzonken bomen in sediment en kristalliseerden geleidelijk aan tot keiharde structuren die niet meer vergaan. Dit is een omgevallen boomstam uit die tijd:

En neen, dit is geen hout meer:


video






Na de uitgang van het park richting West in de enorme open lege landschappen van Arizona. De westenwind speelde me hier weer parten: 2,5u duwen tegen de wind gelukkig met het uitstekend muziekprogramma van Jan:

Ik was die straffe westenwind zo beu en de afstand tot San Francisco was trouwens toch te groot dat ik een Geyhoundbus wou nemen. Ik zocht naar het  station en dit was gewoon geïntegreerd in een shop van een naftstation, kwestie van kosten drukken. De bus bleek volgeboekt. Deze dame deed haar best en bij navragen bleek haar man deze avond net naar Flagstaff te rijden. Ik bood hun de prijs aan van het ticket en ik kon mee. Ze waren beide afstammelingen van de Navajo's en bijzonder sympathieke mensen met veel eerbied voor de omgeving: heilige bergen en plaatsen.

Tijdstabel boven de voeding, kwestie van duidelijk te zijn:

Om dan uiteindelijk in deze aangename jeugdherberg terecht te komen waar het goed verblijven is:


Die ochtend in de JHB: een gratis concertje: luister hier



dinsdag 25 april 2017

Fietsen door het land van de Navajo indianen, regenweer en veel tegenwind

Van Gallup tot Chambers: 78 km, zware tocht met regen en vanaf 's middags een zeer zware tegenwind.


Die ochtend bij het ontbijt. Alledaagse beelden. Amerikanen bakken hun wafels zelf. Ik krijg het ook stilaan onder de knie:

De wafelbakker, goed heet:

Een juiste hoeveelheid (speciale lepel) wafelmengsel erop, sluiten, draaien:

Een timer tikt met een belletje, et voilà, mijn eerste gebakken wafels:

Gisteren was het een helse winderige dag waarbij ik gelukkig een stuk trein/bus genomen heb. Vandaag vroeg vertrokken met een ongerust gevoel dat het weer van dat zou zijn waarbij ik al spijt had dat ik de bus niet tot Flagstaff genomen had. Achteraf bleek vroeg doorgaan een goede keuze want vanaf 14u was de tegenwind bijna stormachtig.

Hier in de streek wordt de indianentaal Navajo nog veel gesproken (150.000). Het is een zeer moeilijke taal die zelfs door het Amerikaanse leger in WO II werd gebruikt als codetaal bij gevechten tegen de Japanners. Ik zit nu in Gallup: rode pijl.

En ja, het weer zat vandaag tegen: regen en tegenwind. andere kleding dan gisteren:


 Onderweg een verkeersbord “Closed road ahead” maar je kent me, ik zal er met de fiets wel door geraken. Het bleek een stuk weg te zijn waar af en toe rotsblokken naar beneden donderden. Te gevaarlijk dus voor regulier verkeer


Ik trek nu de grens met New Mexico/Arizona over en kom zo in Navajo (spreek uit Navaho) land uit.
En natuurlijk brengt deze oude cultuur heel wat toerisme te weeg. Hier een wat vreemde combinatie van een tipi, een schotelantenne en een mooie rots:

In deze reuze tipi was een hele winkel in onder gebracht met toch wel mooie spullen. De Navajo uitbaatster wou liever niet op de foto:


Dit gaat wel erg ver:

Een natuurlijke rotsformatie?

 Soms kan het hier ook fout lopen:

 Zijn Indianen dan minder proper?

Mijlen ver werd deze “Indian City” aangekondigd langs de autoweg terwijl ik langs een hobbelige op en neer gaande zijweg in de felle regen reed met licht wind tegen. Gezellig was anders maar dit hoort bij een tocht. En hier dan een deel van deze “Indiaanse stad” waar ik binnen ben gaan pauzeren, drogen en eten/drinken (koffie, Taco en een ijsje):



Buiten een lokale Navajo die wel op de foto wou zonder iets te vragen. Het zijn vrij zwijgzame, rustige mensen met een eigen taal en cultuur. Geen Amerikaanse toestanden van “Hi, how are you? Where did you come from on your bike…”. Eerder observerend, afwachtend.

Hier een voorbeeld van de taal Navajo, beetjes wijfelend en stil. Hij had gesproken over zijn liefde voor moeder Aarde, zijn aangenaam traditioneel leven (vertelde hij nadien):
video

Een poging tot een nieuw toeristisch centrum met fort en al: alles stond leeg:

Deze regio is dus een Navajo Indianen Reservaat met hier een bord voor een buurtcentrum waar ze samenkomsten organiseren, zelfs aankondigingen voor recyclage enz.:

Zo ziet dit Indianenreservaat er in werkelijkheid dus uit, het leven zoals het is:


De pomp is uit functie en de hond profiteert ervan:

Pink lady tussen al die grijze dozen:


Het laatste uur fietsen was bikkelhard, wel zonnig, redelijk vlak maar een strakke harde tegenwind waardoor ik de laatste 8 km in één uur deed.

Als slot werd ik bijzonder onvriendelijk ontvangen door een recptioniste van Days Inn die echt haar dag niet had. Het was voor mij een oefening om dit niet persoonlijk op te nemen wat vrij goed lukte. Ik heb me niet dik gemaakt en mijn zaken geregeld.

En dan 's avonds, geheel onverwacht, een Frans accent in het Engels in een winkel. Jimmy and Steph (2 Fransen) toeren 6 maanden in een minibusje door de US. Très sympas! Zij gaf me heel wat info over mijn fietstocht morgen door een park. Zo zie je dat mijn tocht zich dag na dag vormt zonder veel voorbereiding


Als afsluiten een "Navajo burger" die erg goed smaakte: